Yirmidokuzuncu Söz’ü ilk kez okuduğumda, satır başlarındaki elif harflerinin dizilişinden sonra beni en çok etkileyen güzelliklerden biri de bu yazıya başlık olan cümle olmuştu. Bedîüzzaman Hazretleri, haşir bahsinde âhiret hayatı ile birlikte bir saadet-i ebedîyenin mutlaka geleceğini isbat için kullandığı deliller arasında, bu dünyada şahid olduğumuz ‘rahmet’ hakîkatini göz önüne serip mevzûyu şöyle bağlar:
[Devamını oku…]

Adâvet, düşmanlık ve muhabbet, sevgi anlamlarında kullanılan iki zıt sözcüktür. Bu yazımızda bu iki kelime etrafında tefekkür edeceğiz. Muhabbetle adâvet insanda bulunan iki histir. Bunların bir araya gelmesi ve bir arada bulunması ise bir mıknatısın iki zıt kutbu gibidir. İnsan kimi zaman sevdiklerine karşı muhabbet ederken, kimi zaman da sevmediklerine karşı adâvet besleyebilir.
[Devamını oku…]

Bugün size dininizi kemale erdirdim. Üzerinize olan nimetimi tamaladım ve sizin için dîn olarak İslâm’a razı oldum.” (Mâide, 3) meâlindeki âyet-i kerime Cenâb-ı Hakk’ın İslâmiyeti insanların dünya ve âhiretlerini kazandıracak her türlü kanun ve adabları içinde toplamış olarak, tam ve mükemmel bir şekilde gönderdiğini buyurmaktadır. “Bütün bid’atlar dalalettir, sapıklıktır. Bütün dalaletler ateştedir.” meâlindeki hadis-i şerif ise bu İslâmî düsturları beğenmeyip yeni düsturları onların yerine geçirmekle o İslâmî ahkâm ve düsturları değiştirmenin bid’at ve ateş olduğunu açıkça ifade etmektedir.

[Devamını oku…]

İki kutuplu merkez hükmündedir insanlık. Bir tarafta solucana heveslenip nefis oltasında cehenneme akan varlıklar. Diğer tarafta varlığıyla beraber varlığın anlamını fark etmeye çalışan kullar. Aynı dünyaya bakan gözler var. Fakat her gözde ayrı dünyalar var. Balık ruhlu insanlar şeytanın oltasına yem olarak alçalırken, vahşi sesleri ve gaddar pençeleri kana bulamıştır insanlığın güzel çehresini.
[Devamını oku…]